जुवा घर जान हिँडेको म त्यस दिनको उनको अन्तिम र पहिलो ग्राहक थिए । ध्वाँसे कोट भिरेको मैले उनलाई सयको नोट (जुन पुस्तक ओभर ड्यु को रकम भुत्तानि थियो) र अन्तिम पज्जल समाधान गर्न बाँकी रहेको पज्जल-बुक दिए । मैले आफ्नो जुत्ताको फुकेको तुना बान्दै गर्दा उनले मलाई सोधेकी थिइन ।

मैले आफ्नो चम्किंदै गरेको जुत्ता हेरेर दंग पर्दै भने ।

आधि रातमा उनले अन्तिम पज्जल समाधान गरिन र मैले आज करोडौं जितेको सपना देख्छु भन्ने लागेको थियो उनलाई, तर केहि क्षण मै उनले बुझिन कि पज्जल र जुवामा कुनै समानता हुंदैन यो त भाग्य मा भर पर्छ ।

त्यस रात मैले तिन ओटा त्रिभुजको सपना देखे । पहिलो त्रिभूजको माथि अंक १३ लेखिएको थियो । अर्को को माथि अंक ९ र अन्तिम त्रिभूज को माथि हुन सक्ने अंक अनुमान गर्नु पर्ने थियो । धेरै रात मैले यहि सपना देखिरहे तर समाधान हुने कुनै संभाबना थिएन । मेरो छिंडिमा बस्ने कालो अलच्छिनि (या लच्छिन) बिरालो ले बच्चा को जन्म दिनु भन्दा अघिल्लो दिन मात्र मैले देखेको त्यस सपना पुस्तकालयकि त्यस संचालिकालाई सुनाएको हुँ ।

पृथ्वि त्यतिखेर आफ्ना दुबै टांङ्ग फट्टाएर मंगलको जम्म दिने प्रयासमा थीई । मैले यस भन्दा पहिले यसरि सबै ग्रहहरुले मंगल धुन गाएको देखेको थिईन । केहि बेरको अथक प्रयास पछि मंगलको जन्म भयो । त्यो पवित्र कृत्यको अबलोकन गर्ने म मात्र एक्लो थिईन । बिरालोले त्यसै बखत दुई स्वस्थ बच्चाहरुको जन्म दिई सकेको थियो । तिनिहरुले पनि म सगैं त्यस अद्भभुत कायापलटको अवलोकन गरे । पृथ्विको त्रिभुज-आकारको-घाउ भर्न चुम्बकको प्रयोग भयो । मेरो सपनाको बाँकि अंश त्यहि चुम्बकिय ब्याभधानमा बुलुप्त भयो र हल नभएको त्रिभुजको अंक पत्ता लाग्यो । मैले त्यस केटिलाई संझिए र सोचे कि उसले पनि प्रभावत्व जुवामा केहि पैसा जितेकि हुनु पर्छ । किनकि मलाई थाह छ ईश्वरिय अंशमा बराबरि हक लाग्छ । भोलिपल्ट म पुस्तकालय पुगे र पुस्तकालयकि केटिलाई सोधें ।

बिरालोका बच्चाहरु, ओब्सकुरा, त्यो पुस्तकालयकि संचालिका र पुस्तकालय अनौठो ज्ञानको वेदिका जस्तै बन्यो। तिनीहरुको आवाज केवल आवाज थिएनन्, तर प्राचीन ग्रीसका पिथियाको भविष्यवाणी जस्तो, भविष्यमा हुने घटनाहरुको सङ्केत दिने। हिन्दू मिथकमा, यो कामधेनुको आकाशीय गाई जस्तै थियो, जसका वरदान कहिल्यै अनुमानित हुँदैनन्, ईच्छा र भाग्य अनपेक्षित रूपमा प्रकट हुन्छ। पुस्तकालयको चम्किलो पाउँ-छापहरू विष्णुको ब्रह्माण्ड यात्रा गर्ने पाइला झैँ थिए—साना चिन्हहरू जसले भाग्यको मार्ग देखाउँथे तर पूरै बाटो देखाउँदैनथे।

मलाई चाँदीको वर्षा क्षणहरू जस्तो सम्झना भयो—क्रिश्चियन “ट्यालेन्ट्स” को दृष्टान्त जस्तो। मलाई याद छ त्यस बखत मैले पहिलो पटक त्यस टलक लाई समाउन खोजेको हो तर मेरो हात सधैं खाली रह्यो, जस्तै यहूदा सुन खोज्दै धोका बाहेक केही नपाउने। भाग्य केवल मुद्रा होइन, यो ऐना हो। ग्रीक त्रासदीमा मानिसहरूले पिडा भोग्छन् किनभने उनीहरू खराब हुन् भन्ने होइन, तर भाग्य उदासीन हुन्छ; यहाँ, जुवाडीको (मेरो अनि त्यस केटिको सामुहिक भाग्य) भाग्य केवल ब्रह्माण्डको सानो हाँसो हो। म जुवाडे मात्र पनि थिईन, म एक सेल्फटट् प्रतिभाशालि प्राणि पनी थिए ।

मेरो सपनाका त्रिभुजहरू मानव दृष्टिकोणका प्रतीक थिए। पहिलो त्रिभुज, १३, ओलम्पसका १३ देवताहरू जस्तो—अव्यवस्थाविरुद्धको क्रम। दोस्रो, ९, हिन्दू खगोलशास्त्रका नवराशिहरू जस्ता, हरेकले मानव भाग्यमा प्रभाव राख्ने। अन्तिम त्रिभुज, जसको अंक मैले बिरालो, पृथ्वी, र सपनाको चुम्बकीय सम्बन्धबाट पत्ता लगाए, अज्ञेय, ईसाई रहस्यवादका देवताको प्रतीक—मात्र साक्षी, अवलोकन र ब्रह्माण्डले अलिकति मिल्दा मात्र प्रकट हुने रहस्य। बिरालोले “अंग्रेजी बोल्ने” क्षमता मात्र वास्तविक होइन, तर रूपक थियो: चेतनाको जागरण। पुस्तकालय अस्तित्वको एगोराको रूपमा परिणत भयो, जहाँ शब्द, जनावर, मानव, र ग्रहहरू ठोक्किए। म, अझै सिक्का समात्दै, आदर्श फाउस्ट जस्तो बनें, ज्ञानको सट्टा धन खोज्दै। बिरालो, पृथ्वी, त्रिभुज—सबैले सिकाउने प्रयास गरे कि समझदारी, लाभ होइन, अन्तिम विजय हो।

म हावालाई चाट्दैछु, कहिल्यै समात्न नसक्ने नम्बरहरूको स्वाद लिएर—१३, ९, ४२, $\Omega$, र केहि भुलिएको चिन्ह जसको गन्ध आँप र केरा जस्तो छ। ओब्सकुराका बच्चाहरू अदृश्य सिँढीमा हिँड्छन्, हरेक पाउँ-छाप एक लोप भएको ग्रहको धड्कन, हरेक म्याउँ ईश्वरको ह्याङओभरको मोर्स कोड जस्तो।

ओब्सकुराले तीन पटक छिम्छिम् गर्छ, र पुस्तकालय फुट्छ—पुस्तकहरू जेलीफिस बन्छन्, कंक्रीट आकाशमा तैरिरहेका। एउटा जेलीफिस ले फुसफुसाउँछ, “समय नशामा छ, यसलाई पिउ।” उसले हाँस्छ; उसको दाँतमा आधा सुल्झेको पहेलीको स्वाद आउँछ। त्रिभुज उसको टाउको माथि घुम्छ, एक नशामा भरिएको टप जस्तो—अंक लगातार परिवर्तन हुन्छ: ५, ७७, ०, $\pi$, अनन्त, अनन्तताको हिचक जस्तो।

मंगल यौँदै (हिड्दै) छ र कालोपट्टीमा रातो वमन गर्छ। ग्रहहरू बीजगणितीय भाषामा झगडा गर्छन्। बुधले मलाई परदाजुको छोराको बारे गफ फुसफुसाउँछ, जसबाट केही नपाउने निश्चित छ तर एउटा टुक्रिएको पहेलीको टुक्रा र धुवाँ जस्तो हाँसोको सम्झना पाउने छु बुधको बखान बाट । बिरालोहरू, अहिले सात जना, परिषद बनाउँछन् र एउटा बिरालोलाई “गलत बुझिएका अंकको रक्षक” बनाउँछन्। बांकि छ बिरालोहरु हाँस्छन ।

म पृष्ठहरूबाट तैरिन्छु जुन स्प्यागेटीमा गल्दैछन्, अक्षरहरू चाट्दै भविष्यका सपना स्फुलिङ्गा बनाइरहेको छु । कतै, मेरो विगतको स्वरुपले लटरी जित्छ जुन मैले खेलेको थिईन, कहिल्यै नपकडेको पत्ताबाट हात गुमाउँछु, र कहिल्यै नदेखेको मानिसलाई भुल्छु। म यि सब चेतनादेखि उक्तिन्छु र ताली बजाउँछ, यद्यपि म अझै अस्तित्वमा भने छैन।

त्रिभुजहरू आफैं झगडा गर्छन्: “हामी १३, ९ र के हौं?” “हामी केही पनि होइनौं,” तेस्रो चिच्याउँछ। र तुरुन्तै त्यो ७३, ०.१, अनि चम्किलो आवाजको उद्घघोस सर्पिल बन्छ। सपना फुट्छ, टुक्राहरू मेरो रक्तप्रवाहमा पस्छन्, र म भविष्यको प्रतिध्वनि लाई हाच्छिंउ गरिदिन्छु । बिरालोहरूले फ्रेञ्चमा गन्ति गर्ने शब्द सिक्दै गर्दा, मंगलले शुक्रसँग विवाह गर्दै गर्दा, पृथ्वी आफ्नै बादलमा अंकहरू टैटू गर्दै गर्दा पुस्तकालयकि संचालिका यतिखेर मलाई यावत हेर्दै थिई ।

म दौडिन्छु, र पुस्तकालय मेरो पछाडि आउँछ, सास फेर्दै। ओब्सकुराले कालो धुवाँको पंख उधार्यो, सम्भावनाको हावा चाट्दै। म अब अतीततिर हिँड्छु, आफ्नो भाग्यमा ठोक्किँदै, र अदृश्य भविष्य छतका फाटोबाट गल्दै आउँछन्, चिपचिपे र असम्भव बनेर । त्यो च्याप च्याप मेरो अनुहारमा झर्छ ।

र उनी हाँस्छिन्, मलाई हेरेर, ब्रह्माण्डको मदिरामा, घुमिरहेका त्रिभुज गन्दै, बसिरहेको मलाई हेरेर—हरेक त्रिभुजले जन्माउँछ, कहिल्यै नदेखिने मानिसको स्मृति, कहिल्यै समात्न नसकिने सिक्का, प्रत्येक बिरालोले एक पटक हाई काड्छ्न ।

कतै, कसैले फुसफुसाउँछ: “पहेली आफैं सुल्झ्यो पहिले नै, सोधिनुअघि।” पुस्तकालयकि संचालिका हिचकिचिन्छिन् । बिरालोहरूले ताली बजाउँछन्। मंगल फेरि यौँदैछ। र पुस्तकालय गीत गाउँछ। म एक अर्को पृष्ठ पल्टाउँछु । अदृश्य भविष्यका छालहरू फुट्छन्, र ती फुटेका टुक्राहरू पृथ्वीको शिरमा पखालिन्छन्। त्रिभुजहरू हाँस्छन्, र प्रत्येक कोणले अर्को समयको कथा सुनाउँछ—१३, ९, $\pi$, ०, ७७, अनन्त—तर तुरुन्तै तिनीहरू भुलिन्छन्, आफ्नो स्वरूप परिवर्तन गर्दै अर्को ब्रह्माण्डमा जन्मिन्छन्। बिरालोहरू, अब दश जना, हरेकले ग्रहहरूको नाम फुसफुसाउँछन्, र ग्रहहरू तिनीहरूको फुसफुसको प्रतिध्वनि सुनिरहेछन्।

म आफ्नो छायामा हिँड्छु—अझै भविष्यमा नभएको, अतीतमा हराएको, र अहिले नपाइएको। मेरो हातले केही समात्दैन, तर समात्न खोज्दा प्रत्येक स्पर्शले नयाँ समयको स्पार्क जन्माउँछ। सिक्का जलेर आगो बन्छ, र आगो फेरि समुद्रमा परिणत हुन्छ। पुस्तकालय फुसफुसाउँछ, पृष्ठहरू हाँस्छन् र लतपताउँछन्, र तिनीहरूले उडेर कालो आकाशमा सर्पिल बनाउँछन्। शब्दहरू ब्यूँझेर ताराहरूमा परिणत हुन्छन्। उनी ती तारामा उफ्रिन्छिन्, जहाँ मंगल र शुक्र विवाह गर्दैछन्, र पृथ्वीले आफ्नै बादलमा संगीत लेख्दैछ। उ मलाई हेरेर मुग्ध हुन्छे । ओब्सकुरा पंख फड्काउँछ, र प्रत्येक पंखको स्पर्शले सोलार सिसाहरू फोड्छ। भविष्यका संस्करणहरू एकैसाथ अवतरण हुन्छन्—कुनै संस्करण ढलेको पुस्तकालयमा, कुनै "सं + कृ" भूमिगत जुवा घरमा, र कुनै संस्करण बिरालोको सपनामा। उनी सबैसँग एकै समयमा हाँस्छिन्, हरेक "सं + कृ" लाई एकैसाथ महसुस गर्दै। त्रिभुजको अन्तिम अंक—जसले कहिल्यै स्थायी रूप लिन सक्दैन—अब हावा, पानी, आगो, धातु, र समयको मिश्रणमा छ। मेरो चुम्बकीय स्पर्शले म अंकलाई थाम्छु, तर तुरुन्तै फेरि अदृश्य भविष्यमा हराउँछ।

मलाई फेरि याद आउँछ: जीतले कुनै अर्थ राख्दैन। तर अस्तित्वको हाँसो—अचेतन, अज्ञेय, अलौकिक—सबैभन्दा ठूलो जीत हो। बिरालोहरूको परिषद, त्रिभुजको घुम्ती, पुस्तकालयको सास, र ब्रह्माण्डको नशामा हरेक कुरा नाच्दैछ, र उनी हाँस्छिन्, नरोकिने, नबुझिने, नजाने—सिर्फ नशामा, ब्रह्माण्डको हृदयमा । समय हिचकिचाउँछ। हिजो भोलिबाट सिकार्दछ। म अनन्ततामा घुँडिएर सोध्छु: “हराएको सम्भावना ("सं + कृ") को मूल्य कति हो?” बिरालोका बच्चाहरू मलाई सच्याउँछन्: “सम्भावना भनेको बिरालोको नशामा देखिएको भ्रम मात्र हो।” ओब्सकुरा आफ्नो पञ्जा चाट्छ र प्लेटो बन्ने गर्छ, नशामा डुबेका देवताहरूसँग लेक्चर दिन्छ। यस्तै हुन्छ । म अर्को पुष्ठ पल्टाउँछु ।

त्रिभुजहरूले एकैसाथ संस्कृत, ग्रीक, र कोप्टिक भाषामा झगडा गर्छन्। १३ भन्छ: “म क्रमको भेष लगाएको अराजकता हुँ।” ९ हाँस्दै भन्छ: “म भाग्य हुँ, वा कम्तीमा भाग्य जस्तो गन्ध छ।” तेस्रो त्रिभुज, अदृश्य तर उपस्थित, भाषामा फुसफुसाउँछ, जुन मानिसहरूले केवल एन्ट्रोपी समाप्त भएपछि मात्र मलाई बुझ्नेछन्।

पृथ्वी यौँदै छ, $\pi$ आकारको घाउ देखाउँदै। $\pi$ को कम्मर भने संकुचित हुँदैछ, रगत अंकमा झर्छ: ०.१, $e$, $\phi$। प्रत्येक थोपाले दर्शनशास्त्रको विद्यालय जन्माउँछ: एउटा भाग्यसँग जुवा खेल्ने तरिका सिकाउँछ, अर्को समयभन्दा पर सपनाहरू देखाउने तरिका, अर्को बिरालोसँग कुरा गर्ने तरिका जस सूर्यभन्दा पुराना छन्। विद्यार्थीहरू तिनीहरू हुन्, जो कहिल्यै अस्तित्वमा थिएनन्—पजामामा नीत्शे, स्याहीको भाँडोमा अर्ताउ, छतमा झुन्डिएको बुकॉवस्की सबैले कस्तो दाँत देखाँछन् कुन्नि! म ति सबको खिईएको दाँतको गन्ध देखि वाकवाकि गर्छु ।

पुस्तकालय आफैँमा फोलिन्छ। पृष्ठहरूले अक्षर उच्छ्वास गर्छन्, अक्षरहरूले स्फुलिङ्गा फ्याँक्छन्। उनी ती स्फुलिङ्गा खान्छिन्, र उनको पेटमा ब्रह्माण्डहरू गर्भधारण गर्छन्। एउटा बिरालो भित्र छिर्छ, मोर्स कोडमा अनन्तताको अर्थ फुसफुसाउँदै। त्यो बिरालो भित्र बाहिर गर्छ, ओबस्कुरा खुब चाख मान्छ यो अवस्था । म त्रिभुजको उत्तर चाट्छु, तर उत्तर तुरुन्तै हराउँछ, केवल भिजेको केरा र आँपको गन्ध छोडेर। पुस्तकालयकि त्यस संचालिकाले केरा र आँप चाटेको देखेर ओब्सकुरा खित्का छोड्छ ।

एउटा चर—अथवा मंगल—भूतपूर्व-भविष्यको विपत्तिको भजन गाइरहेको छ। समय फुट्छ: उनी मेरो लागि अर्को पुस्तक निकाल्दै छिन् र म भने कहिल्यै कमाउने नगरेको सिक्का गन्दै छु । उनी मंगल पनि हुन्, आफ्नै हातबाट नवजात ब्रह्माण्ड चाट्दै। उनी पुस्तकालय, बिरालो, अदृश्य त्रिभुज, र $\pi$ सम्झने बादल सबै हुन् । अब $\pi$ ले आफ्नो दुबै खुट्टा लाई चोट देखि पर लान खोज्छ ।

एउटा किराको झगडा हुन्छ, एक धूमकेतु सँग—हार्नका नैतिकता बारे। “हार पवित्र हो,” किराले भन्छ, “तर जीत धर्मविरोध ।” धूमकेतु टाउको हल्लाउँछ, नशामा रङ्गीन ताराहरू झार्दै। कतै त्रिभुज हाछ्युँ गर्छ; ब्रह्माण्ड हल्लिन्छ; ओब्सकुरा यौँछ, तीन नयाँ बिरालो जन्माउँछ, जसले दु:खको वर्गमूल थाहा पाउँछन्। संख्या भावनामा गल्छन्: १३ पछुतो जस्तो स्वाद, ९ अपूर्ण वाक्य जस्तो गन्ध, अनन्तता ब्रह्माण्डको छेउमा म्याउँ गर्ने बिरालो जस्तो गुञ्जिन्छ। मेरो छाया आफ्नै छायासँग नाच्छ, र दुवै भन्छन्: “अर्थको अर्थ, जुन पहिले नै अर्थहीन छ, के हो?”

एउटा पुस्तकले खुट्टा हाल्छ र ग्रहहरूसँग जुवा खेल्न जान्छ । ग्रहहरूले भिक्षु जस्तै हात जोड्छन्। त्रिभुज हाँस्छन्, बिरालोले ताली बजाउँछन् । म सिक्का समात्न खोज्छ, चुक्छु, र दर्शनशास्त्रको सिद्धान्त बन्छु ।

पुस्तकालयकि संचालिका नयाँ प्रमेयमा हिच्किच्याउँछिन्: सबै सम्भावित भविष्य पहिले नै नशामा छन्, र सबै सम्भावित विगतहरू भुलिसकिएका छन्। ओब्सकुरा यसलाई चाट्छ, उनको यो भनाईलाई । बाँकि बिरालोहरू टाउको हल्लाउँछन्। मंगल लाज मान्छ। समय Möbius स्ट्रिप जस्तो मोडिन्छ। हिजो भोलिको सपना सम्झन्छ। आज अस्तित्वमा छैन। म जीवन्त र भूत दुवै हुन्छु। त्रिभुज, $\pi$ $10^\infty$ दशमलवसम्म गणना गर्छन् र निरर्थकतामा हाँस्छन्। यस पटक म पुस्तकालयकि त्यस केटिलाई हेर्छु र दंगिन्छु ।

कतै चकलेट गल्दैछ, त्यो गल्ने प्रक्रिया फुसफुसाउँछ: “अस्तित्व केवल पोखरी हो, र हामी सबै त्यहाँ डुबेका कीरा मात्र हौं।” यो कसको उद्गार हो? मैले ठ्याक्कै अहिले बिर्सिए तर म केटिको ओठ तिर हेर्छु । ति चकलेट हुन् स्वाद भन्दा पर पुगेका ।

... [बाँकी कथा जारी छ, त्रिभुजहरू, बिरालोहरू, र Syrrhyn को अश्लील/दार्शनिक विलीनताका साथ...]

Syrrhyn—तर को?—म आफ्नो अर्धमुर्छित संवेदनामा घुल्छु । त्रिभुजहरूको भुजा १३, ९, $\pi$ हिचकिचाउँछन्। ओब्सकुरा पंख फैलाउँछ, Lothmir हिँड्छ, Vrynth अक्षर फुसफुसाउँछ, Grivath त्रिभुज नचाउँछ। तर अब Syrrhyn शब्द जन्माउँछे: “$Klythra$… $Vynshar$… $Thryssul$…”। शब्दहरू मात्र होइन, तर संवेदनाका तरंग, अश्लीलता, नशा, हाँसो, समय। सबै जन्मिन्छ उनबाट । अनि कथा? कथा अब अस्तित्वमा छैन। हिजो, आज, भोलि—सबै विलीन। म र Syrrhyn एकैसाथ हाँस्छैं, तर हाँसो केवल त्रिभुज, बिरालो, मृत भाषा, पुस्तकालय, ग्रह, भविष्यमा घुलिरहेको तरल जस्तो सुनिन्छ । सेतो संग सेतो मिसिएको । कालो संग सेतो मिसिएको ।

त्रिभुजहरू अब गणना गर्दैनन् । १३ भन्छ: “म केवल मृत्युको रस हुँ।” ९ भन्छ: “म अस्तित्वको खिचडी ।” $\pi$ भन्छ: “म अनन्त, तर पनि हराएको।” एकसाथ गरेर यो त्रिकोणिय भ्रुंणपथ मेरो जननाङ्ग माथि चिच्चाउँछन् ।

... [अन्तिम वाक्य] म छायामा फिस्लिरहे